Zostało jeszcze kilka tygodni do pełni lata. Królestwo Lan­cre drzemało w upale, nagrzane powietrze falowało nad lasami i polami.

Trzy punkty pojawiły się na niebie.

Po chwili dało się już w nich rozpoznać trzy kobiety na mio­tłach. Leciały w sposób, który przywodził na myśl słynne trzy lecą­ce gipsowe kaczki.

Przyjrzyjmy się im uważnie.
Ta pierwsza - nazwijmy ją prowadzącą - siedzi sztywno wypro­stowana, nie zważając na opór powietrza, z którym chyba wygrywa. Jej twarz można ogólnie opisać jako uderzającą, nawet przystojną, choć nikt nie nazwałby jej piękną - chyba że chciałby, żeby nos urósł mu na trzy stopy.
Druga jest pulchna, krzywonoga, z twarzą podobną do jabłka, które leżało zbyt długo, promieniejąca niemal nieuleczalnym do­brym humorem. Gra na banjo i - póki nie przyjdzie komuś do gło­wy lepsze określenie - śpiewa. Piosenka mówi o jeżu.
W przeciwieństwie do miotły pierwszej z kobiet - praktycznie pustej, jeśli nie liczyć tej czy innej sakwy - miotła drugiej wyładowana jest fioletowymi pluszowymi osiołkami, korkociągami w kształ­cie siusiających chłopców, butelkami wina w słomianych koszach i innymi międzynarodowymi obiektami kulturowymi. Wśród nich le­ży najbardziej cuchnący i najbardziej złośliwy kot na świecie, w tej chwili uśpiony.
Trzecia i zdecydowanie ostatnia lecąca na miotle jest najmłod­sza. Inaczej niż dwie pozostałe, które ubierają się jak kruki, ta ma na sobie jaskrawą, wesołą suknię, która do niej nie pasuje i prawdopo­dobnie nie pasowałaby już dziesięć lat temu. Leci w nastroju nieja­snej, łagodnej nadziei. Ma we włosach kwiaty, ale więdną powoli - tak jak ona.
Trzy czarownice przelatują nad granicami królestwa Lancre, a po chwili także nad miastem Lancre. Zniżają lot nad mokradłami i w końcu lądują w pobliżu stojącego głazu, który przypadkiem wy­znacza granice ich terytoriów.