Lord Felmet starannie obejrzał dwie monety. Następnie popatrzył na swojego poborcę podatków. -A więc... Poborca odchrząknął nerwowo.
- No więc, jaśnie panie, to było tak: wytłumaczyłem im, że musimy utrzymywać stałą armię i w ogóle, a one spytały dlaczego, a ja powiedziałem, że z powodu bandytów i w ogóle, a one na to, że bandyci nigdy ich nie zaczepiają.
- A roboty publiczne?
- A tak. No więc wskazałem im konieczność budowy i konser­wacji mostów i w ogóle.
- I?

- Powiedziały, że ich nie używają.
- Aha - stwierdził z mądrą miną książę. - Nie mogą przekro­czyć płynącej wody.
- Nie byłbym tego pewny, sir. Myślę, że czarownice mogą prze­kroczyć, co tylko zechcą.
- Czy mówiły coś jeszcze? - spytał książę. Poborca z roztargnieniem miął kraj swojej szaty.
- Owszem, sir. Wspomniałem, że podatki pomagają utrzymać pokój...
- I co?
- Odpowiedziały, że król sam powinien dbać o swoje pokoje, sir. A potem obrzuciły mnie spojrzeniem.
- Jakim spojrzeniem?
Książę podparł dłonią podbródek. Był zafascynowany.
- Trochę trudno je opisać - stwierdził poborca.
Starał się unikać wzroku księcia; miał przemożne uczucie, że kafelkowa podłoga ucieka spod niego we wszystkie strony i pokry­wa już dobre kilka akrów. Fascynacja lorda Felmeta była dla niego tym, czym szpilka dla balonu.
- Spróbuj - zachęcił książę. Poborca zaczerwienił się.
- No więc... - zaczął. - Ono nie było miłe.
Co dowodzi, że poborca podatków lepiej radził sobie z licz­bami niż ze słowami. Gdyby zakłopotanie, strach, marna pamięć i całkowity brak wyobrażni nie sprzysięgły się przeciw niemu, po­wiedziałby coś takiego: „Kiedy byłem mały i mieszkałem u ciotki, to ona zabroniła mi dotykać śmietanki i w ogóle, i odstawiła ją na najwyższą półkę w spiżarni, a wtedy ja przyniosłem stołek i chcia­łem ją zdjąć, kiedy ciotki nie było w domu, ale ona wróciła, tylko ja nic nie wiedziałem, i nie mogłem dosięgnąć do dzbanka, więc spadł na podłogę i się roztrzaskał, a ona wtedy weszła i popatrzy­ła na mnie. To było właśnie takie spojrzenie. Ale najgorsze, że one o tym wiedziały".